Είπα τις σκέψεις μου σε φίλους για μια επίσκεψη – προσκύνημα στις πατρίδες των προγόνων μου. Η αλήθεια είναι ότι ο φίλος και παλιός μου συγκάτοικος στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Μιχάλης Πετρουγάκης, συνταξιούχος σήμερα γεωπόνος, μου είχε εκδηλώσει την επιθυμία του να επισκεφθεί την Τουρκία. Ο Μιχάλης ζει μόνιμα στο Ηράκλειο της Κρήτης. Τότε του είπα να περιμένει για την κατάλληλη στιγμή και να που ήρθε η ώρα.

agia-sofiaΕπίσης ένας φίλος από το Ασβεστοχώρι Θεσσαλονίκης, συνταξιούχος του Ο.Τ.Ε. με ανησυχίες και ευαισθησίες που κατευθύνονται προς τη γνήσια λαϊκή μουσική που πηγάζει από το λαό κάθε περιοχής και προς την ιστορία του, είχε κάνει πάρα πολλά ταξίδια στην Κωνσταντινούπολη. Ο Γρηγόρης Παρθένης στον οποίο αναφέρομαι μιλούσε πάντα με τα καλύτερα λόγια για τη Βασιλεύουσα, λες και άναβε μέσα του μια φλόγα, που τον συνέπαιρνε, κάθε φορά που η σκέψη και η κουβέντα γύριζε στην αγαπημένη Πόλη.

Ο τρίτος της παρέας προέκυψε την τελευταία στιγμή και είναι ο Ηλίας Πεϊτσίδης, κάτοχος πτυχίου θεολογίας από το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, όμως φωτογράφος στο επάγγελμα, με έδρα το Ασβεστοχώρι. Ο Ηλίας ήταν ο μόνος μικρός σε ηλικία, μόλις τριάντα ετών, ενώ εμείς οι τρεις ηλικιωμένοι αλλά με νεανική ζωντάνια. Έχουμε δηλαδή πολλές δεκαετίες στην πλάτη μας. Ο νέος ήλθε μαζί μας για να βγάλει επαγγελματικές φωτογραφίες, για να μπορέσει να τις παρουσιάσει σε εκθέσεις.

Κατά την προετοιμασία του ταξιδιού μας, είχα την βοήθεια του μεγάλου πόντιου πολυβραβευμένου συγγραφέα Γιώργου Ανδρεάδη. Ο Γιώργος ήλθε στο ιατρείο μου, που βρίσκεται στην πολυκατοικία επί της οδού Εγνατίας 100, και ως ένας αρχιστράτηγος χάραξε την πορεία μας επί χάρτου.

Μονομιάς ρίγος πέρασε από τη ραχοκοκαλιά μου και έγινα ένας με εκείνους τους ήρωες της αργοναυτικής εκστρατείας.

Πολλοί πιστεύουν ότι είναι δύσκολο να διανύσεις τη σημερινή Τουρκία με ιδιωτικό αυτοκίνητο, όπως πράξαμε εμείς για τεσσεράμισι χιλιάδες χιλιόμετρα. Αντίθετα ουδέποτε αντιμετωπίσαμε κίνδυνο. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου εκεί ότι θα μου κλέψουν το εντεκάχρονο αυτοκίνητό μου, μεγάλου κυβισμού. Αντίθετα το φόβο αυτό τον έχω όταν ταξιδεύω στην Ελλάδα, εκτός Θεσσαλονίκης.

Αλλά ποιος είμαι εγώ που γράφω αυτές τις γραμμές με προτροπή του δημοσιογράφου και επιστήμονα Γαβριήλ Αβραμίδη; Πόντιος είμαι στην καταγωγή και από μάνα και από πατέρα. Γεννήθηκα στο Παρανέστιο Δράμας και αφού έζησα λίγα χρόνια στην Κατερίνη, έζησα τη ζωή μου στη Θεσσαλονίκη με ανάπαυλα επτά χρόνων στο Βερολίνο για ειδικότητες ιατρικής και διδακτορική διατριβή. Το πανεπιστήμιο το τελείωσα στη Θεσσαλονίκη, όπου και εργάζομαι στο ιδιωτικό μου ιατρείο, ως βελονιστής. Μέχρι το 1986 ήμουνα επιμελητής – αναπληρωτής διευθυντής στο ακτινοθεραπευτικό τμήμα του Θεαγενείου νοσοκομείου. Έχω δύο παιδιά, τον Ιωάννη, που γίνεται ορθοπεδικός και την Ευμορφία, που είναι διορισμένη δασκάλα. Η τελευταία μου χάρισε μία εγγονή, την Ελένη…

Κάντε κλικ εδώ για να κατεβάσετε το πλήρες κείμενο σε συμπιεσμένη μορφή .zip (51,92MB).